Teatr Usta Usta założyli w 2000 roku Marcin Liber i Wojciech Wiński, podczas pracy nad pierwszym przedstawieniem pt. "A". Obaj współpracowali wcześniej ze sobą przy spektaklach poznańskiego Teatru Biuro Podróży, z którym objechali niemal cały świat i zdobyli liczne nagrody (m.in. w 1995 Fringe First i Critics Award na Festiwalu w Edynburgu). Obecnie obaj założyciele realizują osobne projekty. Wiński od 2002r., poszukując nowych przestrzeni, sposobów narracji i współczesnych tematów, prowadzi Teatr Usta Usta Republika, z którym stworzył spektakle: Cadillac, Ambroży, Driver, Alicja 0 700, Ambasada oraz 777.

Prawie każdy z projektów to eksperyment związany z sytuacją oraz przestrzenią działania teatralnego. „Wrażliwość miejsca” to jeden ze znaków rozpoznawczych, a zarazem największych atutów poznańskiej grupy. Brak stałej siedziby stał się bowiem impulsem do oswajania na potrzeby teatru niecodziennych przestrzeni miejskich, których specyfika posłużyła za klucz do konstrukcji przedstawień. Odejście od klasycznie rozumianego pomieszczenia teatralnego sprowokowało wielopoziomową grę z przestrzenią, w której poszczególne jej fragmenty zaczęły funkcjonować nie tylko jako elementy scenografii, ale także jako osoby dramatu.
Szczególną rolę w przedstawieniach teatru odgrywa widz – projekty firmowane przez poznańskich artystów wymagają od widza aktywności. Wiński gra nie dla widzów, ale z widzami, pozostawiając w dramatycznej partyturze miejsce na ich autonomiczne reakcje i wybory. Rozwój scenicznych wydarzeń to wypadkowa działań aktorskich oraz decyzji podejmowanych na bieżąco przez publiczność. Usta Usta od sześciu lat specjalizuje się w akcjach-spektaklach, angażujących ciało, pamięć i wyobraźnię widza.
Labirynt przestrzeni zestrojony z labiryntem ludzkich emocji i sytuacji, wizja świata-pułapki, naznaczonego samotnością, zagubieniem, niespełnieniem i doświadczeniem utraty to tematy pojawiające się w wielu spektaklach Republiki Usta Usta. Każde z przedstawień to jednak autorski projekt, stanowiący oryginalną i aktualną w swej wymowie próbę opisania i zinterpretowania otaczającej nas rzeczywistości. To również zaproszenie do podróży przez plątaninę wydarzeń, snów, sytuacji, osób i obrazów pamięci.

Aleksandria – miasto doskonałe. Jak wszystkie miasta na ulotce turystycznej. Miejsce wciągające przybyszów, zwabionych aurą jego niezwykłości i atrakcyjności. Aleksandria to miejsce do którego dążymy, lgniemy niczym ćma do świecy – tajemniczy ogród za murem, zaginione miasto pełne skarbów, wyspy szczęśliwe, raj utracony.
Każdy z wędrowców, przybywających do Aleksandrii, niczym obywatel „dzielnicy petentów” w Pekinie, ma do załatwienia jakąś sprawę, której nie podołał w poprzednim miejscu pobytu. Poszukuje bezpieczeństwa, sprawiedliwości, uznania, doznań, miłości.
Ilość miejsc jest ograniczona. Nie wszyscy mogą być wybrani.
Czy wyruszymy w podróż skuszeni ulotką?
Spektakl ma stanowić próbę postawienia pytania:
Czy warto poszukiwać Aleksandrii?
Czy warto ją budować?
A jeśli tak, to którym planom budowy, czy też drogowskazom zaufać?