Spraw Panie bym poznał siebie i ciebie św. Augustyn
( Rozpoznanie samego siebie, bez Boga doprowadza do rozpaczy, rozpoznanie Boga bez siebie doprowadza do pychy)
Wiara jest procesem – stale powinniśmy mieć świadomość dążności do wiary dojrzałej
Moje doświadczenie Boga nie jest Bogiem
Pomaga temu właściwe rozumienie życie duchowego do którego jesteśmy uzdolnieni
Życie duchowe to bardzo szeroki termin i nienależny go odnosić jedynie do chrześcijaństwa.
Bogate życie duchowe, aż do stanów mistycznych, prowadzą także inni wyznawcy religii.
Stąd jeżeli ten termin stosujemy do chrześcijaństwa, dla jasności trzeba dodać – chrześcijańskie.
Chrześcijańska duchowość – głębia jest fenomenem wobec innych wielkich duchowości.
- Idea Boga Innego i jednocześnie bliskiego - jezusa
- Idea kościoła jako wspólnoty , struktury w której niesie się treść i jest okazja do właściwego kształtowania postawy pokory
- Znaki sakramentalne za którymi kryje się łaska
Czy można jednak prowadzić życie duchowe zrozumieć, albo przeżywać, kiedy nie uzna się pierwiastka nadprzyrodzonego, wyższej osobowej istoty, od której człowiek zależy, która ma nad nim moc ?
Duch, który rodzi nas do życia duchowego pochodzi spoza człowieka.
Człowiek nie posiada życia duchowego, ale jedynie otwiera się na nie, Choć duch objawi się w sercu, to człowiek nie ma nad nim władzy.
Czyli życie duchowe jest możliwe wobec tych, którzy poszukują takiej osobowej istoty i są na nią otwarci
Człowiek niewierzący może prowadzić życie duchowe ., że posiada życie wewnętrzne, które jednak dokonuje się z inspiracji i pod wpływem wysiłku człowieka. ( medytacja wschodnia)
taka postawa może się rodzic z takich objawów współczesności to – że religijność postrzegana jest jako dostarczająca radosnych przeżyć
Pokusa klepania Pana Boga po ramieniu
Życie duchowe nie może być spontaniczne od czasu do czasu , bo nie będzie rodzić owoców
Wtedy powinniśmy odkryć naszą infantylność religijną .
Jeżeli taki model odkrywamy - trzeba wejść gdzieś głębiej
Viktor Frankl : ostrzega przed dwuwymiarową wizją człowieka ( ciało i psyche)
Aby o człowieku można mówić w sensie całościowym , koniecznie należy dodać wymiar duchowy - tylko osoba duchowa tworzy jedność w człowieku
Wymiar : cielesny, psychiczny i duchowy.
„pod popiołami powierzchowności” - leży diament - DUCHOWOŚĆ CZŁOWIEKA
( miejsce intymnego dialogu stworzenia z Stwórcą )
Problem osiągnięcia tego duchowego celu musi być integralny ( całościowy )
Św Augustyn: „Spraw Panie Obym poznał siebie, obym poznał Ciebie”
Prof. Bp Wielgus : Religia dla wielu postrzegana jest jako źródłem przyjemności i zabawy dla człowieka ze współczesnego społeczeństwa, nastawionego wyłącznie na zabawę, mocne przeżycia , seks i zakupy .
Wg takiej teorii : Religia powinna bawić , pocieszać i uzdrawiać ,
jeśli natomiast stawia jakiekolwiek wymagania , jeśli domaga się opanowywania swoich instynktów ,ofiarności czy służby - należy ją odrzucić jako fałszywą.
Duchowość jest wielkim bogactwem kościoła. Różne duchowości tworzyły się od samego początku chrześcijaństwa
Powstały pewne opisy, schematy ( Ojcowie Pustynie, benedyktni, franciszkanie)
Duch święty wzbudzał pewne dary i charyzmaty, czyli twórcy odkrywali pewien aspekt ewangelii, przez który byli bardziej pociągani.
Żadna ze szkól duchowości nie powstała teoretycznie.
Ale ponieważ nie jesteśmy w stanie czerpać ze wszystkich źródeł jednocześnie, winniśmy rozeznawać, do którego z nich w sposób szczególny jesteśmy predysponowani, do których zaciąga nas Duch boży.
Duchowość jest rzeczą trwałą.
Można ją zagłuszyć, lub odrzucić, uciekać od niej, twierdzić że jest nieważna, zaprzeczać jej istnieniu , ale nie można jej w sobie zniszczyć.
Czyli obraz boży w człowieku nie podlega zupełnej destrukcji.
Niektórzy święci przezywali w młodości straszliwe grzechy , zagubienia duchowe, ale pracowali wewnętrznie ( postawa pokory)
W tych rekolekcjach spróbujmy poznać :
Życie chrześcijanina, jego rozwój wewnętrzny wymaga poznania, albo raczej poznawania Boga i Jego Słowa oraz poznawania siebie samego.
Pomoże : schemat św. Jana od krzyża – zjednoczenie przeobrażające jako cel wiary
Jest tu taki wyraźny schemat, którym Pan Bóg się posługuje, mianowicie oczyszczenie – jednoczenie. .
CO JEST NAJWAŻNIEJSZE W NASZYM ŻYCIU?
Pytanie to oddaje powszechny problem wszystkich ludzi.
Praktycznie każdy stawia sobie pytanie, co jest dla niego najważniejsze.
W konkrecie naszej codzienności zadajemy je sobie nieraz bardzo często.
Dokonując różnych wyborów życiowych musimy odwołać się do konkretnych kryteriów, do zasad, do wartości.
Scena Mk 12,28 –30
Uczony w Piśmie pyta Jezusa: Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań, ponieważ zauważył, że Jezus dobrze powiedział saduceuszom w sprawie zmartwychwstania.
Uczony w Piśmie zadaje więc to pytanie Komuś, kto okazał się wiarygodnym w innych ważnych ludzkich sprawach.
Ewangelia odsłania nam w ten sposób jedną z bardzo ważnych prawd:
nie można byle gdzie, byle kogo i byle jak pytać o rzeczy najważniejsze.
Robimy nieraz wiele poważnych pomyłek życiowych, tylko dlatego, iż odpowiedzi na najważniejsze pytania szukamy u przypadkowych osób, przypadkowych mistrzów.
W takiej sytuacji nierzadko otrzymujemy też przypadkowe odpowiedzi.
I te właśnie przypadkowe niesprawdzone odpowiedzi bywają często przyczyną wielu ludzkich dramatów.
Człowiek nie może pytać o rzeczy najważniejsze tylko samego siebie.
- Zamykając się w sobie, w swoim własnym myśleniu i odczuwaniu, człowiek nie znajdzie pełnej odpowiedzi na to pytanie.
- Trzeba otworzyć na Boga.
- Wprawdzie odpowiedź na pytanie, co jest pierwsze i najważniejsze przychodzi poprzez ludzkie serce, poprzez jego najgłębsze pragnienia i tęsknoty.
Samo serce człowieka nie jest jednak ostatecznym źródłem tej odpowiedzi.
Czy więc interesuje mnie tak naprawdę, jaki jest fundament i cel mojego życia?
Na kim lub na czym jest ono budowane?
Dokąd ono zmierza?
Dokąd zmierzam w tej pielgrzymce życia
Czy nie uciekam od ważnych pytań, które stawia mi życie, czyli wydarzeń, przez które Bóg może podjąć z nami komunikację.
Chciejmy sobie przypomnieć momenty, w których zadaliśmy sobie te pytania w sposób bardzo wyraźny.
Czy nie żyjemy z dnia na dzień lekceważąc zasadniczy cel i sens całego naszego życia?
Czy naszym życiem nie rządzą przypadki, szczęśliwe lub nieszczęśliwe zbiegi okoliczności?
Nasz życiowy nieporządek, nieład, niepokój często wynika właśnie z braku jasno postawionego pytania: co jest dla nas najważniejsze ?
Multimilioner i zawał serca
Jezus odpowiada Pierwsze jest: Słuchaj Izraelu, Pan Bóg jest nasz, Pan jest jedyny.
SŁUCHAJ IZRAELU
Odpowiedź Jezusa na pytanie, co jest najważniejsze naszym życiu, nie pozostawia cienia wątpliwości.
Pierwsze jest : słuchanie Boga.
Podstawa wiary jako prawda: w dojrzałej wierze Bóg mówi, człowiek słucha; Bóg daje, człowiek przyjmuje;
Nasza wiara bywa bardzo płytka, banalna, dlatego że najpierw sami dużo mówimy do Boga nie słuchając Go.
Zapewniamy, iż bardzo Go kochamy, choć wcale nie czujemy się kochani przez Niego; bardzo dużo robimy dla Boga, chociaż nie widzimy, co On dla nas czyni.
Kiedy mimo wszystko próbujemy mówić do Boga, okazywać Mu naszą miłość, dawać Mu dary, działać dla Niego, wówczas szybko odkrywamy nasze ubóstwo wewnętrzne; dostrzegamy, że jesteśmy puści i jałowi wewnętrznie.
To doświadczenie pustki i ubóstwa jest bardzo cenne.
Naprowadza nas bowiem na potrzebę na otwarcia się na Boga, które może być pogłębionym nawróceniem.
PAN BÓG JEST NASZ
W odpowiedzi Jezusa zwracamy uwagę na ważne słowo nasz.
To jedno słowo pragnie wyraża że Bóg jest mój.
Prawda, że Bóg jest nasz, mój, to wielka Dobra Nowina pierwszego przykazania; to istota Ewangelii.
To, On ma być „ pierwsze” w życiu człowieka, nie jest mu więc obce, nie przebywa gdzieś daleko w górze, nie leży też gdzieś głęboko w otchłani
„Nowicjusze” w poznawaniu Boga zwykle szukają Go tylko „na zewnątrz”: w świecie, w przyrodzie, w bliźnich, natomiast rozmijają się z Nim we własnym wnętrzu ( sercu) .
Odkrywanie Boga łączy się z jednoczesnym odkrywaniem własnego siebie. Człowiek musi wiedzieć, kim jest i jaki jest, aby mógł dogłębnie poznać i doświadczyć prawdy, że Pan Bóg jest nasz, mój.
Jeżeli człowiek ucieka od Boga, to nierzadko dlatego, że brak mu doświadczenia Jego bliskości, Jego intymności.
Łaski pociągające – na chwile strapienia.
Pan jest jedyny.
To, co pierwsze i najważniejsze w życiu człowieka, jest jednocześnie „jedyne”
Izrael og1ądając bożki ludów pogańskich kuszony jest do odrzucenia prawdy jedyności swego Boga.
- Izraelitom trudno jest uwierzyć, że tylko ich Bóg jest prawdziwy, wyjątkowy, jedyny. Gotowi są przysiąc, że ich Bóg jest największy spośród bogów.
- Naród Wybrany doświadczał swoistego kompleksu inności swojego Boga.
- Nie umiał pogodzić się z prawdą o absolutnej odmienności Boga Jahwe.
Podobna pokusa współczesna :
- nie jesteśmy kuszeni do ateizmu, do czystej niewiary.
- Ateizm jest sztucznym tworem filozofów dziewiętnastego wieku.
O wiele prostszym rozwiązaniem problemu Boga jest włączenie Go w wielość różnych idei, potrzeb, pragnień człowieka.
Mało ludzi twierdzi, że Bóg jest nieważny. Niemal wszyscy mówią, że Bóg jest ważny.
Ale najczęściej stawiamy Boga pośród innych spraw życiowych.
W życiu liczy się rodzina, przyjaźń, studia, praca zawodowa, pieniądze, kariera, trochę przyjemności... i liczy się także Pan Bóg.
Jeżeli jednak Bóg zostaje włączony pośród ludzkie sprawy i przestaje być dla człowieka Bogiem jedynym, tym samym przestaje być także Bogiem prawdziwym.
Bóg w życiu Człowieka jest prawdziwym tylko wówczas, kiedy istnieje jako jedyny pierwszy, najważniejszy.
Kiedy człowiek stawia cudzych bogów obok Boga , prawdziwa wiara staje się już niemożliwa. Zaczyna się bowiem manipulowanie Bogiem jedynym.
Mistycy, święci, ludzie w obliczu własnej śmierci, którą przyjmują z zaufaniem, przenikają najpełniej prawdą, iż Bóg jest jedyny.
Nam, zanurzonym w codzienność pełną przywiązań i słabości, z trudem udaje się intelektualnie zrozumieć, a jeszcze trudniej przyjąć sercem, prawdę o Jego absolutnym pierwszeństwie we wszystkich płaszczyznach naszego życia.
Jeżeli nawet doświadczamy wewnętrznie tajemnicy Jedynego Boga, to jednak nasza codzienność pokazuje, że często nasze praktyczne działanie, postępowanie nie odpowiada zewnętrznym przeżyciom.
Doświadczenie jedyności Boga dzieje się stopniowo i potrzebuje pewnej logiki duchowej , którą będziemy przedstawiać w tych rekolekcjach.
Chodzi bardziej o przeczucie niż zrozumienie , możliwe dla każdego.
Kolegiata
http://www.kolegiata.com.pl/staticpages/index.php/co-jest-najwazniejsze